Sophie de Brabander

Into the woods

Ik heb een stiekeme crush op Meryl Streep, behalve als ze zingt. En met zingen bedoel ik meer bepaald in de film Mamma Mia, waar ze een 109 minuten lang de covers van ABBA kweelt. Gelukkig zingt Merryl bitter weinig in Into the woods en valt de film dus beter mee dan verwacht. Alhoewel, ik had hogere verwachtingen van een Disneyfilm. 124 minuten was eigenlijk te lang als je het mij vraagt. De laatste 20 minuten mochten wat mij betreft geschrapt worden.

De film zelf gaat over de heks die een vloek dat over haar rust wil omkeren, maar aangezien ze dit zelf niet kan doen, roept ze de hulp in van haar buren, de bakker en zijn vrouw. De bakker krijgt de opdracht om 4 voorwerpen in het bos te gaan zoeken: de rode cape van roodkapje, het muiltje van Assepoester, de witte koe van Jack (Jack and the Beanstalk) en haar van Rapunzel. Disney zou Disney niet zijn mocht de bakker daar niet in slagen, maar net wanneer je denkt “Aaaaah een happy ending” krijg je nog 20 minuten extra op je bord. 20 minuten waar ik me eigenlijk nog bitter weinig van herinner.

Wat maakt de film wel leuk, de herkenbaarheid van de bekende sprookjes. Assepoester, Rapunzel, Jack and the beanstalk en onder andere Roodkapje passeren de revue en hun achtergrond maken onrechtstreeks ook een groot deel uit van de film. Ik vraag mij af in hoeverre iemand die niets van de sprookjes kent iets snapt van de film. Nuja, wie kent deze sprookjes nu niet?

Al bij al een leuke film voor op een luie zaterdag of zondag, maar geen wauw-gevoel.

« »

© 2017 Sophie de Brabander. Theme by Anders Norén.