Een paar dagen geleden schreef ik mij in op de dagelijkse nieuwsbrief van The Write Practice. Je wordt dan gevraagd om in 15 minuten tijd een verhaaltje te schrijven over het desbetreffende onderwerp.

Gisteren kreeg ik mijn eerste nieuwsbrief met de eerste opdracht:

unnamed

Take fifteen minutes to write a story from the perspective of an animal. When your time is up, share your practice in the comments section. And if you share, please be sure to give feedback to a few practices by other writers.

Dit was wat er volgens mij door Louise haar hoofd ging gisterenavond. Hier gaat ie:

Louise:

Er staat iemand voor het raam en ze kijkt naar binnen. Ik zal maar eens gaan kijken wie het is, je weet maar nooit. Oh! De sleutel  gaat in het slot! Mijn baasje! Ja! Mijn baasje is thuis! 

Eindelijk! Eten! Daar kijk ik al een hele dag naar uit en mijn maag gromt al uuuuuuren! Ik ga echt dood van de honger. Als ik nog langer moet wachten ga ik echt nog dood. 

Ik loop snel naar de kast, maar mijn baasje blijft aan de deur staan. Ze wil gaan wandelen. Ik wil niet gaan wandelen! 

IK WIL ETEN!

Ik loop terug naar de kast en hoop dat ze mij snapt dat ik eten wil. Ze wordt boos. Ze wil echt gaan wandelen. Oké dan maar.

Aaargh en ze wandelt zo traag en die ander moet aan alles snuffelen. Ik ga wat harder trekken. Ze trekt terug. Ze kan niet mee die trage. Pfft. Komaan! Ik heb wel honger hé! 

Het langste kwartier ooit! We zijn eindelijk thuis. Ein-de-lijk. Zou ik nu eten krijgen?

Nog niet!!

Ik moet eerst in mijn mand gaan zitten, dat vindt ze gemakkelijker. Dan loop ik niet in haar weg en kan ze rustig eten in mijn bak doen. 

MAN DAT DUURT LANG! KOMAAN! 

Ja, zegt het baasje. Ja! Het teken dat we mogen eten. Snel eten, want ik heb honger.

Oh nee! Klote anti-schrokbak.

Dat… duurt… zo… lang… om… dat… eten.. vantussen.. die… ribbels… te… halen.

KLOTE SCHROKBAK!

JA! Gelukt! Alles is op!

Dessert?