De zeventiende is de nieuwste roman van de Zweedse schrijver Alex Schulman, de man achter de moderne klassieker De overlevenden. Het boek verscheen in januari 2026 bij uitgeverij De Bezige Bij en is de Nederlandse vertaling van 17 juni.

Schulman doet het weer

De opbouw alleen al. Korte hoofdstukken die je voortstuwen zonder dat je het doorhebt, twee tijdlijnen die elkaar steeds dichter naderen. Je denkt dat je controle hebt over het lezen, maar dat heb je niet.

En dan die schrijfstijl. Sfeervol, precies, nooit een woord te veel. Geweld dat niet schreeuwt maar sluimert, onder elke zin. Schulman schrijft alsof hij zelf weet hoe het voelt om iets zwaar mee te dragen zonder het hardop te zeggen.

De thema’s die blijven hangen

Het verhaal draait om één specifieke dag uit het verleden. Waarom die dag? Dat ontvouwt zich langzaam, en net dat proces maakt het boek zo krachtig. Want Schulman schrijft niet zomaar over wat er is gebeurd. Hij schrijft over wat we doen met wat er is gebeurd.

Trauma en geheugen

We onthouden niet wat werkelijk heeft plaatsgevonden. We onthouden wat we konden verdragen. Dat idee loopt als een rode draad door het boek. Vidar, het hoofdpersonage, graaft keer op keer in diezelfde dag, en elke keer ziet hij iets wat hij eerder over het hoofd zag of bewust negeerde. Dat is pijnlijk herkenbaar, ook als je eigen verleden lang niet zo zwaar is als het zijne.

Schulman laat zien hoe trauma niet één grote wond is, maar een optelsom van kleine momenten die pas later betekenis krijgen. Dat is precies waarom dit boek niet loslaat als je het dichtslapt.

Parentificatie

Een van de zwaarste thema’s in het boek is parentificatie: het kind dat te vroeg de rol van volwassene opneemt. Dat gebeurt soms expliciet, maar vaker sluipend. Je ziet het in de manier waarop Vidar als kind navigeert tussen de volwassenen om hem heen, hoe hij zich aanpast, hoe hij probeert te begrijpen wat hij eigenlijk nog niet kan begrijpen.

Als lezer voel je de last die hij draagt. En je begrijpt waarom hij als volwassene is wie hij is.

Geweld

Geweld is in dit boek nooit groot of luidruchtig. Het zit in de toon, in wat er niet wordt gezegd, in een blik of een stilte. Dat is precies wat het zo ongemakkelijk maakt. Schulman laat je nooit even ademhalen. De spanning is altijd aanwezig, ook in de rustige scènes.

Een boek dat je niet snel vergeet

Dit is geen lichte kost. Maar het is wel het soort boek waar je achteraf blij om bent dat je het hebt gelezen. Omdat het iets benoemt wat moeilijk te benoemen valt. Omdat het je even stilzet.

Over trauma en hoe we onszelf beschermen door te vergeten: dit is geen boek dat je loslaat als je de laatste bladzijde omdraait.

Vijf sterren, zonder twijfel.